خاطرات یک دیوانه در غربت

دو نام بزرگ دارم.. اسمم که فلسطین است و دیگری نام فامیلم .. ياوري نژاد ... هر آنچه به آن مي انديشم را مي نويسم ، به قول بزرگي : قلم توتم من است و بنا بر "نون والقلم و ما یسطرون" كه پروردگارم فرموده ، به آن عشق می ورزم و بر آن حرمت مي نهم. افتخار می کنم که یک ایرانی مسلمان هستم و یک وجب از خاک کشورم را به دنیایی از آسایش و آزادی و رفاه نمی دهم ....که اگر این هویت را از من بگیرید هیچ در زندگیم نخواهم داشت... هنوز هم معتقدم که مردان روزگار ما آنانی بودند که با سریند هایشان و به نام اعتقاداتشان ، جانشان را برای حفظ کشور و دین و مردمشان بر کف دست گرفتند و با افتخار بر دشمن تاختند و به شهادت رسیدند و بجز معامله با پروردگارشان به هیچ نیاندیشیدند . افتخارم در زندگی این است که بجز خدا آدم و بنده هیچ کسی و گروه و دسته ای نبوده ام و آخرین حرفه ام ، معلمی بود . دانشجوي Master رشته MBA هستم.
------------------------------------------
فرازی از وصیتنامه دکتر شریعتی
خدا را سپاس می‌گزارم که عمر را به خواندن و نوشتن و گفتن گذراندم که بهترین”شغل” در زندگی مبارزه و ، معلمی و نویسندگی است . و عزیزترین و گران‌ترین ثروتی که می‌توان به دست آورد، محبوب بودن و محبتی زاده ایمان، و من تنها اندوخته‌ام این، و نسبت به کارم و شایستگیم، ثروتمند، و جز این، هیچ ندارم. و امیدوارم این میراث را فرزندانم نگاه دارند و این پول را به ربح دهند و ربای آن را بخورند که حلال‌ترین لقمه است.
و حماسه‌ام این که کارم گفتن و نوشتن بود و یک کلمه را در پای ناخوبان نریختم. یک جمله را برای مصلحتی حرام نکردم و قلمم همیشه میان من و مردم در کار بود و جز دلم یا دماغم کسی را و چیزی را نمی‌شناخت و فخرم این که در برابر هر مقتدرتر از خودم متکبرترین بودم و در برابر هر ضعیف‌تر از خودم متواضعت‌رین.
------------------------------------------
شاید آن روز که سهراب نوشت تاشقایق هست زندگی بایدکرد , خبری ازدل پردردگل یاس نداشت ... بایداینجور نوشت , هرگلی هم باشی , چه شقایق چه گل پیچک ویاس, زندگی اجباراست .. زندگی بازی تکراری این ثانیه هاست ... زندگی فرصت بس کوتاهیست , تا بدانیم که مرگ , آخرین نقطه پرواز پرستو ها نیست...مرگ هم حادثه است...مثل افتادن برگ که بدانیم پس از خواب زمستانی خاک... نفس سبزبهاری جاریست